( 0. امتیاز از )

صدای شیعه: چندی پیش از این و در همان حیص و بیص که احساسات مردم از ماجرای اسید‌‌پاشی بر سر و صورت بانوان اصفهانی جریحه‌دار شده بود و موضوع پوشش و آرایش خانم‌ها و بروز ناهنجاری‌های اخلاقی و جنسی، دیگر بار نقل روز بسیاری از گروه‌های اجتماعی شده بود، پژوهشگری به نمایندگی از سوی یکی از مراکز مطالعاتی مذهبی و رسانه‌ای، مأمور مصاحبه با این حقیرِ درگاه خداوند، درباره مستجهن‌پردازی و ناهنجاری‌های رفتار جنسیِ شایع، شده بود تا شاید از میان این گفت و شنید، نسخه‌ای برای علاج این ناهنجاری حاصل شود.
پوشش ناپسند برخی از خانم‌ها و روابط ناثواب جماعتی دیگر در کوی و برزن، خاطر بسیاری از مؤمنان را آزرده ساخته بود و بسیاری را بر آن داشته بود تا به هر وسیله ممکن، صورت جامعه را از لکّه‌های ناهنجاری پیراسته و دین و دنیای مردم را روی به صلاح و اصلاح بیاورند.
از قبل، به ایشان گفته بودم که از مسیر این گفت‌وگو، به نسخه‌‌ای شفابخش نخواهید رسید. به قول معروف و مشهور، بنده کوچک‌تر از آنم که بتوانم راه حلّی پیش پای شما بگذارم و سخنانم در گستره بررسی کلّی موضوع و شناسایی مبادی و مبانی ورود به موضوع، خواهد ماند. با این‌همه، پذیرا شده، به دفتر مجلّه آمد و با ضبط صوت روبه‌روی من نشست و سؤالاتش را که مکتوب ساخته بود، فرا رویم قرار داد. قبل از آنکه طبق معمول و به روش خبرنگاران، سؤالاتش را مطرح کند، به ایشان عرض کردم: به جای پاسخ‌گویی به تک‌تک سؤالاتتان، آنچه را ضروری می‌شناسم، بیان می‌کنم و شما هم از آن میان، آنچه قابل قالب‌زدن در طرح مورد نظرتان است، بردارید. صمیمانه پذیرفت و من شروع به گفت‌وگو کردم:
لَاحَوْلَ وَ لَاقُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ!
آنچه امروزه به عنوان ناهنجاری‌های رفتار جنسی، در صورت‌های مختلف آن، از ساده‌ترین آنها، یعنی روابط دختران و پسران گرفته تا موضوعاتی همچون: زندگی مجرّدی، هم‌خانگی دختران و پسران بدون ازدواج (ازدواج سفید)، رشد منفی ازدواج، افزایش طلاق، همجنس‌بازی، تجاوز به عنف و روسپی‌گری شناخته می‌شود، پیش و بیش از آنکه عارضه‌ای آویخته بر جامعه جوامع شرقی مسلمان و از جمله «ایران اسلامی شیعی» باشد، مبتلا به عصر حاضر و انسان معاصر است. هر یک از جوامع، به نسبت موقعیّت تاریخی‌اشان، سهمی از آن‌همه را دریافت کرده‌اند و در آینده نیز چنانچه بر همین مدار و روش سیر کنند، سهم بیشتری را از آن خود خواهند ساخت
به دلیل همین آلودگی و ابتلا است که جوامع و ملل مختلف، در وقت تجربه پیامدهای سوء و مصیبت‌بار رفتارهای جنسی، آن را به عنوان یک مسئله در میان پژوهشگران (جامعه‌شناسان، روان‌شناسان و...) خود مطرح کرده و سعی در گره‌گشایی و معالجه ناهنجارها کرده‌اند.
درست به دلیل شیوع و فراگیری بحران جنسی است که می‌بینیم، جوامع غربی (اروپایی و آمریکایی) در تجربه صورت‌های مختلف ناهنجارها پیش‌قدمند؛ بلکه در تلاش برای کاستن از میزان ناهنجاری‌ها و کاهش تبعات سوء و خانمان‌برانداز آن نیز پیش‌قدم بوده‌اند.
در همین مسیر، اقوام مختلف نیز، به نسبت ابتلای جامعه خود به این ناهنجاری‌ها، قواعد و قوانینی را کشف و مرعی داشته‌اند.
بررسی میزان موفّقیت هریک از آن جوامع در دستیابی به مقصد مطلوب و رفع ناهنجاری، فرصتی مفصّل می‌طلبد که از عهده نگارنده خارج است.
به استناد همه شواهد و مستندات، جامعه ایرانی مسلمان نیز، مصون از مصادیق مختلف و درجاتی از این ناهنجاری‌ها نبوده و گفت‌وگو و گلایه‌های بسیاری از متولّیان امور دینی و دردمندان امور فرهنگی، بهداشتی و اجتماعی برای شناسایی مسئله و کشف راه علاج ناهنجاری نیز، حکایت از واقعی بودن مسئله و شیوع آن می‌کند.
همگی آنها امیدوارند تا با انذار و تبشیر و به مدد نهادهای آموزشی، پرورشی و حتّی نیروهای انتظامی و امنیّتی، ضمن کنترل شرایط، از میزان خسارات کاسته و سلامت اخلاقی و جنسی را در سطوح مختلف، احیا و به جامعه برگردانند.
بی‌تردید، همه دغدغه‌ها و نگرانی‌ها در این‌باره به‌جاست؛ به ویژه در میان جامعه‌ای شرقی که هماره اخلاق‌مدار بوده و با رویکرد مذهبی و دینی سعی در بررسی معاملات و مناسبات مردم داشته و در پی اسلاف خویش، سعی در حفظ و بسط سلامت اخلاقی کرده است؛ امّا در این‌باره سخن بنده، سخن دیگری است. دریافت خودم را در دو رویکرد خرد و کلان بیان می‌کنم

رویکرد کلان به پدیده ناهنجاری‌های رفتار جنسی در جامعه
توجّه عموم کشورها و حتّی سازمان‌های جهانی به این پدیده، حکایت از این دارد که این پدیده، در وجهی جهانی و فراگیر، آشکار شده و مختصّ جامعه‌ای خاص نیست.
اعلام «روز جهانی سلامت جنسی» (در 13 شهریورماه، مصادف با چهارم سپتامبر 2010م.) توسط «انجمن سلامت جنسی» WSH و ارائه تعریف از سلامت جنسی، خود حکایت از شیوع ناهنجاری رفتارهای جنسی در سطح جهانی و آشفتگی مناسبات جنسی در میان مردم می‌کند؛ به گونه‌ای که دیگر هیچ حدّ و مرزی پاس داشته نشده و حتّی تعریفی واحد و پذیرفته شده از سلامت جنسی، ملاک گفت‌وگو در این‌باره و در میان جوامع مختلف نیست.
شعار اوّلین بزرگداشت این روز در سال 2010م. عبارت بود از: بیایید درباره‌اش صحبت کنیم، باید با موضوع سکس، به عنوان یک تابو، در جوامع مختلف مبارزه کرده و ضرورت گفت‌وگو در خصوص مسائل جنسی را مطرح کرد.
در ادامه این وضع و با مشاهده به خطر افتادن سلامت اخلاقی و جنسی جوانان، این سازمان در سال 2011م. شعار خود را سلامت جنسی جوانان؛ با حقوق و مسئولیّت‌های متقابل مطرح و در سال 2012م. با توجّه به اقلّیت‌ها و تنوّع فرهنگی، شعار خود را سلامت جنسی برای همه، در جهان متکثّر اعلام داشت.
این مقدّمه را عرض کردم تا دانسته شود، پیش از آنکه ما در دهه سوم و چهارم از انقلاب اسلامی و پس از تجربه بسیاری از ناهنجاری‌های رفتار جنسی در سطوح مختلف جامعه، درباره این مسئله گفت‌وگو را آغاز کنیم، جامعه جهانی، خود را مواجه با آن بحران دیده است. از همین‌روست که نسخه‌ای واحد و عمومی نمی‌توان پیچید.
شاید یکی از اشکالات وارد بر عمل ما، در وقت مواجه شدن با این مسئله و سایر مسائل مبتلا به جامعه آن است که معضل و ناهنجاری را بریده از سایر معاملات و مناسبات و به صورتی جزوی و منفک از سایر اجزای متشکلّه یک حوزه فرهنگی و تمدّنی می‌نگریم و از تأثیرپذیری هریک از اجزا نسبت به هم و از تأثیرپذیری آن اجزا، از کلّی واحد غفلت می‌ورزیم. به همین سبب، راه حلّ مسئله را هم در همان گستره محدود نگریسته و درباره‌اش قضاوت و راه حل ارائه می‌کنیم؛ چنان‌که بسیاری از مؤمنان و متشرّعان، پدیده ناهنجاری اخلاقی و رفتار جنسی را که مرتبه‌ای از آن در پوشش زنان و دختران نیز آشکار شده، صرفاً به عنوان معضل عارض شده و برآمده از بداخلاقی اشخاص و حدّاکثر، خانواده‌ها می‌بینند و راه‌حلّ را هم در وضع برخی قوانین و مقرّرات اجتماعی و